tot slot

Tot slot

We hadden er 7 dagen voor uitgetrokken. We hebben er 9 over gedaan, rustdag inbegrepen. Een geoefende stapper kan het makkelijk in 6. Een zeventiger zonder stokken en niet getraind niet. Zonder stokken was een bewuste keuze. Heb het ook gevoeld. Aanwezige spataderen tekenen al een mooi meanderend rivierenlandschap op mijn rechter been. Rechts is mijn favoriete kant om wat aan de hand te krijgen. Arm als kleuter verbrand, vingertop kwijt mijn-ongeval, vingernagel geplet bij toeslaande deur scharnierkant,...

Mijn linkshandigheid heeft er mee te maken, dat kan niet anders.

Deze Caminho heeft me bekoord ondanks de nooit meegemaakte hitte. 40 ° in de schaduw voelt 50 à 60 in de zon zonder overdrijven. De wind temperde wel eens maar soms ook niet. Langs de Taag (Tejo) levensader voor Lissabon, tuin van Portugal aan beide oevers. Eerste dagen industriegebied, soms erg vervuilend, asfalt afwisselend met landbouwwegen, weinig schaduw maar vooral rustig, kilometers rustig. Genieten! Enkele steden en dorpjes en veel natuur, geen reliëf, veel vergezichten. De verleiding om terug te gaan heeft weinig nodig.

Fátima is een veel bezocht bedevaartsoord, vooral door Portugezen. Een vergelijking met Lourdes (ook een Maria bedevaartplaats) kan ik niet maken. Ben er nooit geweest. Wel veel over gehoord. Mijn ma en pa gingen er bijna jaarlijks met de mijnwerkers brancardiers. Ik vond het wel iets hebben Fátima. Ingetogen en waarachtig. Internationaal ook. Geen toestroom van horde voet pelgrims, niet in juni. In de meimaand is het een ander verhaal, wordt verteld.
O.L.Vrouw, toevlucht voor velen. Voor de christenen, moeder Gods. Veel symboliek. Geen wereld zonder moeders. Geen groter liefde!

Dankjewel gezelschap. Tweede jaar op rij. Samen veel gezweet. Samen aan tafel en ja hoor, samen in één bed in één kamer. 'Verkeerde' last minute boeking Lissabon. Jongens bij jongens, meisjes bij meisjes, wat had je gedacht J. 
Dankjewel Elisabete voor het bezoekje in Lissabon. Ik kan altijd op je rekenen bij problemen. 
Dankjewel voor leuke reacties. En last but not least, dankjewel thuisfront. 12 dagen van huis, het is geen eeuwigheid. De motivering maakte de tocht voor ons beiden boeiend.
Obrigado en tot de volgende bij leven en welzijn.

Lisboa-Fatíma

Dag 1 Brussel-Lissabon

Vandaag vertrokken voor een pelgrimstocht bedevaartstocht naar Fatima. Samen met het gezelschap van verleden jaar. Het begint goed. Vlucht afgelast. Phone to Lisboa. We kunnen mee met een late vlucht. Om 11.30 uur Portugese tijd landen we in Lissabon. Het plan om naar de jeugdherberg te stappen laten we varen. Taxi is een optie. Er staat een rij van een paar 100 met een voucher in de hand aan te schuiven. De Metro is een goed b-plan, vlot en goedkoop alternatief. Om middernacht met wat aanwijzingen van een jong koppeltje vinden we de jeugdherberg. Vriendelijk onthaal van de securityman en eindelijk in het stapelbed, van boven.

Dag 2 Lissabon-Alpriati (15 km)

Na een korte nacht, ontbijt en vertrek voor de eerste stappen in de buurt van Ponte Vasco da Gama ( 17 km lange brug). De hele dag zien we vliegtuigen boven onze hoofden. Het blijft mij verbazen hoe ze zo’n gevaarte in de lucht krijgen. We stappen langs de Taag,

Aankomst in een very basic albergue in Alpriati met Hospitaleros uit Zuid-Afrika.

Dag 3 Alpriati-Villa Franca de Xira (20 km)

Zeer warme dag met matige noordenwind die gelukkig wat verkoeling brengt. Na 15 km kleine honger. In eerste restaurant ongewenst maar in het tweede geweldige ontvangst. Na 20 km eindbestemming bereikt hoop je dan. Pech vandaag, alle albergues en hostels zijn volzet. We krijgen de raad om in de toekomst een dag op voorhand te reserveren. We moeten noodgedwongen in een viersterrenhotel overnachten. Een onvoorziene hap uit mijn begroting en al helemaal niet mijn ding. Ik ga dus de volgende dagen blijven gaan voor de verrassing en dus niet reserveren.

Dag 4 Villa Franca de Xira-Azambuja (19 km)

De Meseta in Portugal, zo voelde het. Bloedheet en nergens schaduw. Brandende zon en weinig wind. Bij aankomst voel ik wat. Morgen de truc van het wc-papier aanwenden. Pelgrims weten wat ik bedoel. Vandaag ook het 100 km punt gepasseerd langs een drukke weg zonder landweg. Stijgende vliegtuigen hebben plaats geruimd voor druk treinverkeer. Ik heb de gewoonte om te wuiven naar de machinist en de meeste bestuurders apprecieren en beantwoorden mijn gebaar met getoeter. Groeten is zo simpel. Onderweg 2 pelgrims gesproken, een jonge Hollandse uit Amsterdam en een ouderse Française uit Marseille.

Dag 5 Azambuja-Porto de Muge (20 km)

Volledig in de natuur of beter stappen in de tuin van Portugal. De vruchtbare vallei van de Taag met meerdere oogsten per jaar. Rond deze tijd tomaten aanplanting zo ver het oog reikt.

Weer heet, afwisselend schaduw door hoge rietbegroeiing.

We dachten een kans te hebben in Valada maar een telefoontje brengt ons 4 km verder. Een klein huisje met bedden en een bad. Meer moet dat niet zijn. ’s Avonds pikken we nog een voetbalmatch

Mee in een overvolle café Spanje-Portugal. Aan spanning en enthousiasme geen gebrek. We hebben niet voor de Spanjaarden gesupporterd.

Dag 6 Porto de Muge-Santarem (18 km)

Het landenlijstje van ontmoetingen wordt langer; een Italiaan, een Deense, een Zwitser en een Amerikaanse. Het parcours blijft vlak tot enkele kilometers vóór Santarem. Je ziet de stad van mijlen ver liggen op een plateau ontsiert door hoogbouw van appartementen. Hier blijven we 2 dagen. Santarem heeft geschiedenis. Hier splitsen ook de beide Caminho’s.

Dag 7 Santarem

Zondag, dus doen we nog eens als vroeger. Naar de mis, de hoogmis in de kathedraal van Santarem. 3 priesters met plechtige gewaden,, 5 misdienaars, plechtige intrede met wierook, koor en orgelist en een kerk met op zondags geklede gelovigen. Indrukwekkend! Ik versta er geen snars van maar riten zijn universeel, dat helpt. Na de eerste lezing komt een oudere dame voorzingen aan de micro. Ze doet dat met zoveel gevoel in haar stem dat heel de kerk er stil van wordt. Ik begrijp ineens goed waarom Portugal verleden jaar het Eurovisie Songfestival gewonnen heeft. Die Portugezen hebben het gewoon. De voorganger is een spekpater of missiepredikant want hij weet iedereen te boeien hoop ik. Zijn preek van 25 minuten waren er 15 teveel voor mij. De vredeswens is mijn favoriete onderdeel. Handjes schudden en kussen bij mekaar. Na de dienst slenteren we nog naar Porta do Sol, een middeleeuwse burcht met machtig beeld over de Taag. Later op de dag houden we siësta want morgen wordt een zware dag.

Dag 8 Santarem-Arneiro das Milharicas (22 Km)

Als we stad uit zijn, duiken we via alternatieve wegen het landelijke en de natuur in. Slingeren zigzaggend van schaduw naar schaduw, de zon en de hitte zijn genadeloos. Bij aankomst staat Paola, een Argentijnse ons op te wachten. ’s Avonds maakt Claudio, een Italiaan, pasta voor het hele gezelschap. José(een Braziliaan) heeft inkomen gedaan. Heerlijk onderonsje. We delen gewoon de kosten. Het landenlijstje oogt bijna als het deelnemersveld van het lopende wereldkampioenschap.

Dag 9 Arneiro das Milharicas-Minde (18 km)

Vandaag volledig door bebost gebied en de laatste kilometers lijken eerder bestemd voor geoefende bergwandelaars. De hitte proberen we te vermijden door steeds vroeg te vertrekken maar rond de middag kunnen we het niet vermijden. Morgen komen we aan in Fatima. Ik kijk ernaar uit.

Dag10 Minde-Fatima (17 km)

De laatste loodjes. Ik kom niet vooruit maar vind het niet erg. Heel de tocht in afwisselende natuur met enkel windmolens als stoorzenders. Mijn intenties vullen mijn gedachten onderweg, daar deed ik het tenslotte voor, mijn voornaamste motivatie. Onderweg krijg ik mijn dagelijkse aanmoediging van Elisabete. Ik leerde haar verleden jaar heel kortstondig kennen toen ik uitgeput in een bushokje op adem kwam. Zij is een jonge vrouw, verpleegster van opleiding, presenteerde me toen water en suiker. Ontmoetingen tussen pelgrims, hartverwarmend en onvergetelijk.

Bij aankomst wil ik zoals de meesten een paar kaarsen branden. Een traditioneel gebaar in veel pelgrimsoorden. Neen ik ben niet op mijn knieën gegaan, het heeft iets fundamentalistisch in mijn ogen maar respect voor de enkelingen die het doen. ’s Avonds kaarsjesprocessie met rozenkrans langs een parcours op het grote plein. Er zijn groepen van over de hele wereld. Het is een ingetogen gebeuren met muziek, zang en gebed. Morgen terug naar Lissabon.